Uit : Dagblad De Limburger

26 november 2004

Venlo

Door TWAN MIENTJES

Op zaterdagmorgen 28 oktober 1944 vertrok Maria Kerren-Wallitzki, 34 jaar jong, iets vóór tien uur vanuit haar huis aan de Vredestraat in Venlo-Zuid. Haar doel was de melkinrichting op de hoek van de Havenstraat, aan de voet van de stadsbrug. "Ik ga melk halen voor de kinderen", zei ze, bijtend in een appel, toen ze onderweg haar schoonzuster tegenkwam.

Niemand weet of Maria Kerren-Wallitzki de melkinrichting heeft gehaald. Ze kwam in elk geval niet terug. Haar ontzielde lichaam werd op straat teruggevonden, uiteengereten bij een bombardement van geallieerde vliegtuigen op de stadsbruggen. Ze kon slechts worden geïdentificeerd door een ring die ze droeg, als één van de 55 doden die vielen door 224 bommen, afgeworpen tussen 10.00 en 10.08 uur, en waarvan er maar zes de brug slechts licht beschadigden.

Emile Kerren (65), toen een jongetje van vijfenhalf, kan zijn ogen niet droog houden als hij zestig jaar later vertelt hoe hij zijn moeder verloor. Meermalen moet hij het gesprek snikkend onderbreken. De dood van zijn moeder was zijn tweede traumatische ervaring in korte tijd. Een jaar daarvoor was zijn één jaar oudere broer Uige (Eugène) gestorven toen hij bij een sloot in Venlo-Zuid een beschuit had gevonden en had opgegeten, niet wetend dat er rattengif op was gesmeerd. "Ik wilde ook bijten, maar mocht niet van mijn broer."

Gisteren onthulde Emile Kerren, samen met loco-burgemeester Wolters, een gedenksteen voor zijn moeder en de rond 284 andere Venlose doden en 177 gewonden die in het najaar van 1944 bij dertien geallieerde bombardementen vielen. Kerren is de initatiefnemer van die gedenksteen. Hij staat op de hoek van de Prinssensingel, aan de voet van de brug

Veel herinnert Emile Kerren zich niet van de oorlog. Wel dat het een " verschrikkelijke tijd" was. Als we op straat speelden, werden we vaak gewaarschuwd binnen te komen. Dan moesten we om giftige fosforplekken op straat heenlopen. Die fosfor kwam van de bommen." Hij wordt ook geplaagd door andere beelden. "Beelden van dat ik een paar keer in een schuilkelder zat, met allemaal prevelende, biddende mensen om me heen. Of mijn vader en moeder, twee broers en zus erbij waren, weet ik niet meer. Ik voel dan opnieuw angst, angst, angst."

Naarmate Emile Kerren ouder wordt, moet hij steeds vaker aan de oorlog en de bombardementen op de bruggen denken. Hij heeft zijn moeder vreselijk gemist, te meer omdat hij niet goed overweg kon met de vrouw waarmee zijn vader hertrouwde. Soms kan hij er niet van slapen. In zijn woonkamer staat een portretfoto van zijn moeder, omringd door hemzelf en broer en zus. Die is een half jaar voor haar dood genomen. Ervóór brandt dag en nacht een kaarsje. Op het graf van Maria Kerren-Wallitzky, waar hij wekelijks nog troost zoekt, brandt ook altijd een kaars. "Typisch, maar juist gisteren viel er een brief van de gemeente in de bus dat het graf toch niet geruimd hoeft te worden, zoals mij eerst bericht was. Gelukkig kan ik de huur verlengen."

Een paar jaar geleden schreef Kerren een brief aan burgemeester Schrijen met het verIzoek een gedenksteen voor de brugbombardementen te plaatsen, met de namen van alle slachtoffers erop. Hij kreeg een brief terug dat in plaats daarvan werd gewerkt aan een oorlogsdodenboek. Toen dat alsmaar uitbleef, schreef hij opnieuw, gesteund door het gemeenteraadslid Frans Maesen. "Toen werd ik door de burgemeester ontvangen, en is de gedenksteen alsnog rondgekomen. Zij het zonder namen erop."

Gisteren, bij de onthulling van de gedenksteen, waren rond veertig oudere Venlonaren aanwezig. Ze aanhoorden zwijgend hoe loco-burgemeester Wolters sprak van "traumatische gebeurtenissen die te lang zijn verwaarloosd door de geschiedschrijving in ons land".

De gedenksteen is sober, de tekst ook:

"Tijdens de Tweede Wereldloorlog heeft de geallieerde luchtmacht 13 intensieve bombardementen uitgevoerd op de Venlose stadsbruggen. De bevolking betaalde een hoge prijs Er vielen omstreeks 285 doden en 177 gewonden,"

Emile Kerren legde bloemen bij het kleine monument. "Misschien",  zo zei hij, "kan ik vannacht weer eindelijk eens slapen."

-1b-

Hoe het begon - II

Een moeder die niet met de melk terugkwam

In Venlo werd gisteren een monument onthuld voor de slachtoffers

van de brugbombardementen in 1944.

v.l.n.r.: Jeu, Maria Kerren-Wallitzki, Emile. Vooraan: Veronica