In Venlo werd de plaats van Jo Schreurs overgenomen door trainers als C. Prinse, John Janzen en Nol van Hest. Succesvolle zwemmers uit deze periode waren Jolanda Papen, Ans Schatorjë en Ans Titulaer, René de Nijs, Fred Beekers, Ben Brokman, Ton Jonkers, Piet Stoop en Gerard Gielen. De laatste twee waren jaren na hun zwemcarrière ook nog actief als waterpolospelers.
Wiel was ook de man, die oog had voor een breder opererende vereniging, dan alleen prestatief. Hij wilde niet, dat iedereen die niet presteert afvalt en zocht hiervoor naar alternatieven.
Wiel en Mia wisten hun heilige vuur over te dragen op hun kinderen. Vooral Frank en Maud, die eerst als zwemmers en waterpoloërs furore maakten en vervolgens jaren als bevlogen trainers. Maud vooral voor de jeugd en het kunstzwemmen, waarbij ze een onuitwisbare indruk op haar pupillen achter liet en Frank met name als trainer van de wedstrijdploeg, die hij tot grote prestaties wist te brengen. Zijn eerste grote liefde was echter de muziek. Hij stelde bij zijn afscheid als trainer veel van zijn wedstrijdzwemmers voor een raadsel: hoe kan een man die zo bezielend de trainingen verzorgt toch voor de muziek kiezen?